Përgojim dhe shpifje

Shejkh Muhamed El-Gazali

Nxitja e përçarjes në mesin e myslimanëve dhe thellimi i plagëve në trupin e dërrmuar, është një punë që po e kryejnë tani grupacione të shumta, duke vënën në shërbim të saj lapsa të ndryshme dhe metoda intrige.

Ka njerëz që thonë: Palestinezët janë tradhtarë. Ka që thonë: Banorët e Irakut janë njerëz të nifakut dhe shikakut (njerëz hipokritë dhe përçarës). Ose, ka prej tyre që thonë: Kuvajtianët kanë braktisur vendin e tyre nga frika e vdekjes, ndërkohë që ata janë me mijëra. Ka edhe prej tyre, që thonë: Egjiptianët janë faraonë kur kanë gjë në dorë dhe skllevër kur nuk kanë gjë në dorë. Etj, etj, etj.

Këto fjalë, të gjitha pa përjashtim, janë fjalë të pamoralshme, për të cilat mendoj se ata që i qarkullojnë janë të paguar prej qarqeve të huaja, që i thurin intriga ymetit tonë dhe që i dëshirojnë mallkimin, pa marrë parasysh se a thuhen kalimthi apo janë barcoleta djegëse, ndikimi i afër apo i largët i të cilave është i rrezikshëm për unitetin dhe solidaritetin në këto ditë të vështira.

Islami e kanë ndaluar (bërë haram) shpifjen dhe përgojimin dhe të dyja i ka konsideruar prej gjynaheve të mëdha, ku shpifja është fabrikim për të pafajshmit, ndërsa përgojimi është të folurit për një të metë ekzistuese, materiale apo etike, duke e gjuajtur tjetrin për ta zhvlerësuar apo diskredituar.

Kur meditojmë në tekstet e sheriatit shohim, se ndalimi (bërja haram) përfshin atë çfarë qarkullon nëpër gojët e individëve prej gjynahut përmes të cilit kërkohet dëmtimi i vetë personit apo familjes së tij. Por, ajo që ndodh tani, mund ta quajmë përgojim xhemator apo shpifje xhematore, qëllimi i të cilët është poshtërimi i popujve të shumtë, dobësimi i lidhjeve të unitetit të madh që i ka përfshirë dhe rikthimi i arabëve në xhahilijet (periudhën e injorancës), të cilës Islami ia ka prerë ndikimin, duke e refuzuar largimin nga njëri-tjetri.

Pra, është përgojim i përbërë, ose poshtërsi e shumëfishtë, rezultati i saj është nxitja e urrejtjes në zemra, copëtimi i radhëve dhe errësimi i të ardhmes.

Nuk përfiton prej kësaj pune, veçse armiqtë e Islamit, të interesuarit për shqyerjen e ymetit dhe shkatërruesit e xhematit të tij.

Ky lloj budallallëku i dënueshëm e ka ndryshuar historinë e ymetit arab deri në një masë shumë shqetësuese dhe sot qëllimi është shndërrimi i armiqësive qeveritare në armiqësi komunitare (popullore), në të cilën humbet çështja palestineze, shembet shtëpia e madhe arabe dhe brezat trashëgojnë urrejtjen e brezave, e kështu shkojnë dëm porositë e Allahut në kontekstin e fjalës ‘heba’ (pluhur): “Le të jenë të vëmendshëm, ata të cilët e kundërshtojnë urdhrin e tij (urdhrin e të Dërguarit të Allahut), ose do t’i përfshijë ndonjë trazirë (fitne) ose do t’i godasë ndonjë ndëshkim i rëndë!” – (Kur’ani, En-Nur: 63)

Kur e përshkruaj një situatë të keqe të një njeriu apo të një xhemati (bashkësie) në një mënyrë të pamatur, atëherë nuk më bën dobi mua, se a po them të vërtetën, sepse diskreditimi i njerëzve nuk është plaçkë e lejuar. Po, kur unë përmend dikën me diçka që e urren, nuk më pranohet prej meje justifikimi duke thënë: Vendosa të them të vërtetën!

Besoj se ia vlen të përmend këtu historinë e Maizit sahabiut, i cili u dënua për shkak të kryerje së krimit të imoralitetit. Ebu Hurejre (r.a) transmeton duke thënë: Maiz El-Eslemiu erdhi te Resulullahu (a.s) dhe dëshmoi kundër vetes së tij me katër dëshmi për imoralitet, duke thënë: Kam shkuar me një grua në mënyrë të ndaluar (haram). Çdo herë që e thoshte, Resulullahu (a.s) e anashkalonte, dhe e përmend hadithin, derisa transmetuesi thotë: Resulullahu (a.s) i tha Maizit: “Çfarë qëllimi ke me këtë fjalë?!” I tha: Dua të më dëlirësosh! Resulullahu (a.s) urdhëroi ta gurëzonin, e u gurëzua.

Resulullahu (a.s) dëgjoi dy persona prej ensarëve duke i thënë njëri-tjetrit: Shikoje këtë, të cilin Allahu e kishte mbuluar, e nuk e la veten e tij, derisa të gurëzohej si gurëzimi i qenve!

Transmetuesi thotë: Resulullahu (a.s) heshti (nuk foli), pastaj eci për njëfarë kohe dhe kaloi pranë një gomari të ngordhur dhe tha: “Ku janë filani dhe filani?” Ata të dy u përgjigjën: Ja, ku jemi o Resulullah! Tha (a.s): “Hani prej cofëtinës së këtij gomari!” Ata të dy thanë: O Resulullah, Allahu të ka falë çdo gjë që të ka kaluar dhe çdo gjë që vjen, kush e ha këtë?

Resulullahu (a.s) tha: “Ajo që bëtë më përpara ndaj nderit të atij njeriu, është më rëndë se sa ngrënia e cofëtinës. Pasha Atë, që shpirti im është në dorën e Tij, ai tani është në lumenjtë e xhenetit!”

Allahu i Madhëruar thotë për ata që fabrikojnë të meta dhe i gjuajnë njerëzit me to: “Ata, të cilët i lëndojnë besimtarët dhe besimtaret, pa bërë asgjë (pa të drejtë), ata mbartin shpifje dhe gjynah të qartë!” – (Kur’ani, El-Ahzab: 58)

Nganjëherë ndjej se përgojimi është më i dëmshëm se shpifja, sepse atij shpifësit mund t’i zbulohet gënjeshtra e tij dhe të dërgohet në gjykatë për të marrë ndëshkimin e merituar, ndërsa përgojimi i një personi apo kombi për në një të keqe që e kanë, për ta poshtëruar pozitën e tyre, atëherë kjo është ajo që i frikësohet të keqes së saj dhe i druhet dëmit të saj.

Ajo që kërkohet prej njerëzve të besimit, është të mbulojnë rrëshqitjet dhe jo t’i përhapin ato, dhe ta ndihmojnë të rrëzuarin të çohet, në vend që t’ia shtojnë thellësinë humnerës së tij për ta përthithë sa më shpejt!

(Nga libri: El-Hak el-mur, v.2)

Përktheu nga arabishtja
dhe përshtati në shqipe:

Lavdrim Hamja

 

غيبة وبهتان

“التحريش بين المسلمين، وتعميق الجراح في الجسم المثخن، عمل تقوم به الآن فئات كثيرة، وتسخر له أقلام شتى بأسلوب ماكر.

هناك من يقول: الفلسطينيون خونة . ومن يقول: أهل العراق أهل النفاق والشقاق أو من يقول الكويتيون خرجوا من ديارهم وهم ألوف حذر الموت. ومن يقول: المصريون فراعنة إذا قدروا، وعبيد إذا عجزوا ومن ومن…. إلخ.

وتلك كلها كلمات ماجنة، أحسب أن مروجيها مأجورون لجهات أجنبية تكيد لأمتنا وتود لها العنت، وسواء ألقيت كلمات عابرة أو نكات ساخرة فأثرها القريب والبعيد خطير على وحدتنا، وتماسكنا في هذه الأيام العصيبة.

لقد حرم الإسلام البهتان والغيبة، وعد كليهما من الكبائر، والبهتان اختلاق الأبرياء بها،

أما الغيبة فهي التحدث بعيب موجود مادي أو أدبي، العيوب ورمى على سبيل التنقص والفضيحة.

وعند التأمل في نصوص الشريعة نجد التحريم يتناول ما يجرى على ألسنة الأفراد من إثم يراد به إساءة امرئ في نفسه أو أسرته، لكن الذي يقع الآن يمكن تسميته غيبة جماعية أو افتراء جماعيا، الغاية منه إهانة شعوب كبيرة وتوهين أواصر الوحدة الكبرى التي تلمها، وإعادة العرب إلى الجاهلية التي ردم الإسلام مآثرها ورفض منافراتها.

أي إنها غيبة مركبة، أو رذيلة مضاعفة، ونتائجها إيغار الصدور، وتقطيع الصفوف، وإظلام المستقبل.

ولن يستفيد من هذا العمل إلا أعداء الإسلام والحريصين على تمزيق أمته وإضاعة جماعته.

إن هذا السفه المنكر غير تاريخ الأمة العربية على نحو هائل مزعج، واليوم يراد أن يتحول الخصام الحكومى إلى عداوات شعبية، تضيع فيها قضية فلسطين وينهار فيها البيت العربي الكبير، وترث أجيال كراهية أجيال، وتذهب وصايا الله في جمع الكلمة هباء (فليحذر الذين يخالفون عن أمره أن تصيبهم فتنة أو يصيبهم عذاب أليم ».

عندما أصف واقعا سيئًا لإنسان أو لجماعة على نحو طائش، فليس يغني عنى أني أقول الحق، ففضح البشر ليس كلاً مباحًا، نعم عندما أذكر أحدًا بما يكره، فلا يقبل عذرا لي أن أقول: لقد قررت الحق.

ولا بأس أن أذكر هنا قصة ماعز الصحابي الذي قُتل لارتكابه جريمة الزني فعن أبي هريرة رضى الله عنه قال: جاء ماعز الأسلمى إلى رسول الله ﷺ، فشهد على نفسه بالزنى أربع شهادات يقول: أتيت امرأة حرامًا. وفي كل ذلك يعرض عنه رسول الله ﷺ فذكر الحديث إلى أن قال الراوى: قال رسول الله لماعز:

«فما تريد بهذا القول؟». قال: أريد أن تطهرني فأمر به رسول الله ﷺ أن يرجم، فرجم فسمع رسول الله ﷺ رجلين من الأنصار يقول أحدهما لصاحبه: انظر إلى هذا الذي ستر الله عليه، فلم يدع نفسه حتى رجم رجم الكلب.

قال الراوى فسكت رسول الله ﷺ ثم سار ساعة فمر بجيفة حمار، فقال: «أين فلان وفلان؟ فقالا: نحن ذا يا رسول الله فقال لهما: كلا من جيفة هذا الحمار». فقالا:

يا رسول الله، غفر الله لك ما تقدم من ذنبك وما تأخر، من يأكل من هذا؟

فقال رسول الله ﷺ: «ما نلتما من عرض هذا الرجل آنفًا أشد من أكل هذه الجيفة، فوالذي نفسي بيده إنه الآن في أنهار الجنة».

يقول الله تعالى فيمن يختلقون المعايب ويرمون بها الناس:(والذين يؤذون الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بهتانا وَإِثْمًا مُّبِينًا ).

وأشعر أحيانا أن الغيبة قد تكون أنكى من البهتان، فإن المفترى يمكن كشف كذبه وجره إلى القضاء ليلقى عقابه، أما الذي يعيب شخصا أو قوما بسيئة هي فيهم ليسقط مكانتهم فهذا هو الذي يخاف شره، ويتقى ضره.

والمطلوب من أهل الإيمان أن يستروا الزلل لا أن يشيعوه، وأن يعينوا العاثر ليقوم، بدل أن يزيدوا هاويته عمقا لتبتلعه”.

من الحق المر

ص٣١٧ الجزء الثانى